Raceverslag Oschersleben : bad luck this time

Afgelopen vrijdag en zaterdag stonden de races op het Duitse circuit van Oschersleben op het programma. Na een reis van enkele uren (en zoals altijd een hele hoop werkwerkzaamheden – wat een ellende) kwamen we donderdagavond rond de klok van 18:30 uur aan op het circuit. 

 

Vrije training 1 – snelste tijd : 1.46,062

De dag begon vrijdag met een vrije training, gevolgd door 2 kwalificaties. De eerste training stond vooral in  het teken van de baan verkennen, de juiste rijlijnen zoeken, en de rempunten bepalen. Nadat ik de eerste sessie had gereden en met een goed gevoel had afgesloten, besloten we om de 1e kwalificatie met een groter achtertandwiel te gaan rijden. Het rijden met een groter achtertandwiel zorgt voor meer acceleratie (en een lagere topsnelheid). Gezien de technische lay out van de baan wilden we kijken of we hiermee beter uit de voeten zouden komen. Bij het monteren van het achtertandwiel kwam Marald Timmer (de monteur) tijdens een inspectie erachter dat de klinkschakel van de ketting er bijna uitgelopen was! Gelukkig werd dit ontdekt en konden we met behulp van pas aangeschaft gereedschap (wat een toeval), de ketting repareren. We hadden er immers niet aan moeten denken wat er was gebeurd als de ketting geknapt was met snelheden van ver boven de 200 km/h…..      

 

Kwalificatie 1 – snelste tijd : 1.43,076

Tijdens de eerste kwalificatie merkte ik direct al het resultaat van het grotere tandwiel dat we hadden gemonteerd. Ik kon veel harder de bochten uit accelereren, en kwam met de versnellingen ook veel beter uit. Beetje bij beetje kon ik het tempo opbouwen.

Doordat we het tempo al snel konden opvoeren liepen we gedurende Q1 ook tegen de eerste problemen aan. Een onrustig gevoel in  de voorzijde van de motor bij het insturen belemmerde enigzins het zetten van een ‘echt’ snelle tijd.  Met behulp van onze vaste veringsspecialist Zweitze Rooske werd op zijn advies de veervoorspanning een halve slag zachter gezet. Dit bleek in Q2 de juiste keuze, en de klachten waren als sneeuw voor de zon verdwenen.

 

kwalificatie 2 –  snelste tijd : 1.41,377

In Q2 moest het gaan gebeuren. Met een nieuwe set banden en een prima afgestelde motor ging ik op jacht naar een snelle tijd. Dit bleek nog vrij lastig omdat het tijdens Q2 enorm druk op de baan was vanwege de gecombineerde klassen. Zowel de ProCup 600 en de SportCup 1000 waren bij ons ingedeeld. Uiteindelijk wist ik wederom mijn tijd flink te verbeteren en klasseerde me als 4e voor de race.

 

RACE 1 – snelste rondetijd : 1.41,163

Aan het einde van de middag stond de 1e race op het programma. Ik had in de training en kwalificaties laten zien dat ik er wederom erg goed bijzat en dat ik mijn tempo meer en meer op kon voeren. Dit gaf natuurlijk mega veel vertrouwen voor de wedstrijd, omdat een goed resultaat essentieel was in de strijd om het kampioenschap. Na de warm-up ronde ging ik klaarstaan op de startgrid. Bij het uitgaan van het rode licht ben ik echt weer als een raket weg en weet ik me perfect te positioneren voor de eerste bocht. Ik vlieg al mijn concurrenten direct voorbij en kom op de 1e positie de eerste bochten door, sterker nog, ik laat in de openingsfase zelfs een gedeelte van coureurs uit  de ProCup achter me. Ik kan hier echter maar kort van genieten. Na 2 ronden lig ik op de 3e plek en ik ben volop in gevecht met Roelof Jan de Vries en Kai Guster. We blijken erg aan elkaar gewaagd en dit beloofd een mooie wedstrijd te worden………. totdat……  In de 4e ronde slaat het noodlot toe.. Bij een snelheid van +- 220 km/h spuit uit het niets ineens onder hoge druk koelwater tegen mijn kuipruitje en tegen mijn vizier. Ik ga van het gas en zet de motor op het eind van het rechte stuk aan de kant tegen de muur aan. Ik had met veel rekening gehouden, maar niet met dit scenario… Race 1 is voorbij , en ik besef me dat ik hele dure punten verloren ben in de strijd om het kampioenschap. Ik kijk verbijsterd naar de motor en hoop alleen maar dat het geen ernstig mankement is. Na de race bekijken we de motor, en het blijkt gelukkig mee te vallen. Door de hoge motortemperatuur is mijn overloopflesje van de radiateur volgelopen. Doordat deze volliep is uiteindelijk een deel van dit koelwater onder hoge druk eruit gespoten. Nadat Marald Timmer het systeem voor het koelwater enkele keren had doorgespoeld en we het slangetje van het overloopflesje hadden vervangen, en we alles opnieuw getest en uitgesloten hadden, was de motor weer gereed. 

RACE 2 – snelste rondetijd : 1.40,634. 

Na een zeer korte warm-up s’ochtends van slechts 3 rondes stond aan het begin van de middag race 2 op het programma. Na een nette start kwam ik een beetje in de verdrukking en kon ik me niet helemaal goed positioneren voor de eerste bocht. Desondanks kon ik via de buitenkant weer enkele plekken winnen en lag ik na enkele bochten op de 4e plaats. Ik zag dat de kopgroep het tempo snel opvoerde en probeerde hier de aansluiting te vinden. In de 2e ronde gaat het bijna mis, in de ‘Amman Curve’ , de bocht na een snelle chicane breekt mijn hele achterkant uit en word ik een enkele centimeters uit het zadel gegooid. Gelukkig weet ik hem op te vangen, en weet ik een ‘highsider’ te voorkomen. Gedurende de race heb ik niet het goede gevoel wat ik in de eerste race wel had. Ik merk dat de achterkant van de motor veel glijdt en grip zoekt en kan niet rijden zoals ik dit zou willen. Na circa 15 minuten merk ik dat ik enorm snel begin te verzuren. Mijn lichaam begint te protesteren en ik ben keihard aan het vechten tegen de verzuring. Elke ronde wordt zwaarder en zwaarder en ik heb echt moeite om fatsoenlijk op de motor te blijven zitten. 2 ronden voor het einde van de wedstrijd verlies ik nog 2 plekken en uiteindelijk finish ik als 6e, met 13 seconden achterstand op de winnaar van de wedstrijd. De uitloopronde heeft nog nooit zo als een verlossing gevoeld. Mijn onderarmen zijn volledig volgelopen en ik heb kramp in beide handen.  Eenmaal terug op de paddock weet ik mijn eigen handschoenen en pak niet eens meer uit te krijgen. Na een korte evaluatie weet ik waar het aan ligt…. te weinig voeding, en te weinig vocht. Het doorbrekende zonnetje tijdens race 2 zorgde uiteindelijk weer voor een temperatuur van circa 30 graden…pittige omstandigheden dus.

 

Al met al toch een moeilijk en enigszins teleurstellend weekend. De ‘0 ‘ score in race 1 heeft me genekt in de strijd om het kampioenschap. Desondanks is de 2e of 3e  plaats nog steeds haalbaar en in de resterende races gaan we er alles aan doen om aan het eind van het seizoen bij  de top 3 te eindigen. 

 

De volgende wedstrijd is over 14 dagen , en dan keren we weer terug naar onze thuisbasis, het TT circuit in Assen!! Hier zijn jullie uiteraard weer van harte welkom om me aan te moedigen!!!  Hopelijk tot dan!