Race 9 – wederom top 10, toch ietwat bittere smaak

Afgelopen weekend werd race 9 verreden in de ProCup 600.

Met de goede uitslagen van de races in Oschersleben was ik extra gebrand op een goed resultaat. Dit moest ook behaald worden om kans te blijven houden op een top 6 klassering in het kampioenschap.

Zaterdag begon de dag met de eerste kwalificatie. We besloten de kwalificatie aan te vangen met dezelfde vering instellingen als waar we in Duitsland mee hadden gereden. Ik besloot de kwalificaties direct erg scherp te beginnen, mede ook omdat mijn race snelheid in de openingsfase van wedstrijden absoluut voor verbetering vatbaar is. In Q1 begonnen we hiermee en ik wist vanaf de eerste ronde scherpe rondetijden neer te zetten. Voor Q2 besloten we de vering iets aan te passen omdat ik tijdens de eerste kwalificatie wat problemen kende met de voorkant van de motor.

Q2 verliep erg goed en ik wist met een persoonlijk snelste rondetijd van 1.51,283 een 7e starttijd te noteren, maar wat me vooral positief stemde was dat ik ook erg constant snelle tijden wist te klokken. Wederom wist ik de progressie door te zetten.

S’middags iets voor de klok van 15:00 werd gestart met de race. Ik kende een degelijke start en moest 1 plek toegeven aan een andere coureur. Ik probeerde hem direct bij aanremmen in de 3e bocht voorbij te gaan maar moest hier iets wijd waardoor hij zijn plek behield. Ik kwam er snel in een goede flow terecht en wist (extra gebrand op een goede openingsfase) al vroeg in de wedstrijd, ronde na ronde in de 51’ers te rijden. Ik merkte ook dat ik op veel plekken op het circuit behoorlijk wat sneller was als mijn voorganger, en probeerde hem meerdere keren, iewat geforceerd, in te halen. Ik wilde koste wat het kost voorbij aan V. Egteren, omdat ik bang was dat mijn achterliggers (en directe concurrenten in het kampioenschap) aan konden haken. Ik raakte inmiddels behoorlijk gefrustreerd omdat ik er niet langs wist te komen, en kort hierop bleek ook dat de groep achter mij aansluiting had gevonden. Hier werden een aantal scherpe duels uitgevochten en ik kwam tot 2x toe naast de baan waardoor ik twee keer een gaatje moest dichtrijden. De frustratie die er al wat zat werd alleen maar groter en ik begon te forceren. Dit leidde er in de laatste ronde toe dat ik er bijna met een flinke highsider af ging. Ik wist de motor overeind te houden maar was de aansluiting kwijt. Ik besloot de race met de 9e plek.

Hier was ik behoorlijk ontevreden over , omdat met een beetje meer geduld en tactiek (maar vooral ook rust) een 6e plek er absoluut ingezeten had. Afijn , het ligt allemaal dicht bij elkaar, de verschillen zijn ook extreem klein… als je niet agressief genoeg bent wordt je overlopen , en teveel agressie kan valpartijen leiden. Feit blijft dat ik nog genoeg te leren heb! ;-).

Erg positief ben ik over het feit dat ik wederom een stapje heb kunnen zetten en de progressie blijf doorzetten. Ik ben er dan ook ontzettend op gebrand om tijdens de finale races nog eenmaal alles uit de kast te halen , en ik hoop dat alles dan op zijn plek valt en ik wellicht een keer in de buurt kan komen van de top 5.

Derhalve zet de progressie mij ook aan het denken voor wat betreft de toekomst , lees: volgend seizoen. Ik zit momenteel op een kantelpunt wat betreft rondetijden. De SuperCup , het allerhoogste niveau in Nederland, is erg dichtbij gekomen, maar ik vraag mij ook af of ik in mijn huidige situatie ik daar een rol van betekenis kan spelen. De SuperCup is altijd mijn doel geweest, maar ik wil een rol van betekenis spelen.

De komende tijd zal ik moeten nadenken over de toekomst en zal ik knopen moeten doorhakken. Ik houd jullie op de hoogte!

Ik hoop jullie allemaal 12 oktober te zien op het TT circuit in Assen! Mis het niet!!!!